Knettergek en onmenselijk: Criminele illegalen bezetten peperdure tbs-plekken omdat Den Haag ze niet durft uit te zetten
In dit artikel:
De Telegraaf bericht dat in Nederlandse tbs-klinieken op dit moment zo’n 160 personen met een buitenlandse nationaliteit verblijven; minstens vijftig daarvan zijn officieel als ‘ongewenst vreemdeling’ aangemerkt. De krant gebruikt het voorbeeld van een Iraanse man die in 2017 in Tilburg veroordeeld werd voor pogingen tot verkrachting en sindsdien tbs heeft gekregen, maar bijna acht jaar later nog steeds in een Nederlandse inrichting zit omdat uitzetting niet doorgaat.
Het probleem dat wordt gesignaleerd: mensen zonder verblijfsrecht krijgen een dure forensische behandeling in Nederland terwijl uitzetting wordt geblokkeerd. Experts en betrokkenen wijzen op de hoge kosten (soms meer dan €800 per persoon per dag) en op de schaarste aan tbs-plaatsen voor Nederlandse verdachten die wél een behandeltraject moeten doorlopen. Strafrechtadvocaat Job Knoester noemt de huidige situatie mensonterend en financieel onhoudbaar en pleit ervoor om ongewenste vreemdelingen niet langer tbs op te leggen maar hen hun straf in reguliere gevangenissen te laten uitzitten en direct op uitzetting aan te sturen.
De Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) verklaart dat uitzetting vaak niet mogelijk is wanneer in het land van herkomst geen passende behandelvoorzieningen bestaan; de bescherming van mensen met ernstige psychische problemen speelt daarbij een rol. Dat leidt tot een politieke en juridische spanning: enerzijds het belang van slachtoffers en de maatschappelijke kosten, anderzijds internationale en humane verplichtingen bij terugkeer van kwetsbare personen.
Het artikel roept op tot hardere maatregelen tegen landen die repatriëring weigeren, zoals het bevriezen van ontwikkelingshulp en diplomatieke druk, en vraagt om een strenger asiel- en strafbeleid. Het stuk functioneert tevens als oproep tot politieke actie en abonnementspromotie. Voor wie dit dossier volgt: de kernvraag blijft hoe Nederland veiligheid, kosten en mensenrechtelijke verplichtingen met elkaar kan verenigen zonder dat tbs-plaatsen onevenredig bezet blijven door personen die het land niet mogen verblijven.